Poniżej przedstawiam moją interpretację i wyjaśnienia terminów, których używam w swojej pracy jak i twórczości duchowej:

Świadomość: umysł zintegrowany, mający wiedzę o sobie i świecie

Nieświadomość, Ciało : niewiedza o sobie i świecie.

Umysł dziecięcy: ego

Świadomość zbiorowa, inaczej nadświadomość: Duch

Osobowość: wyrażenie się świadomości w relacji z otoczeniem. Składa się z archetypów (ról), którą przyjmuje w zależności od potrzeby.

Archetyp, symbol, byt duchowy, postać ze snu – wycinek świadomości mający formę, reprezentujący daną wiedzę umysłu o sobie i świecie. Reprezentuje rolę, składa się z wiedzy, cech i wyglądu. Archetypem może być np brat (rola jaką pełni człowiek wobec drugiego, wiedza co wchodzi w skład tej roli, towarzysząca mu ścieżka dojrzewania, konfrontacja jasnej i ciemnej strony tej roli itd), ojciec, mąż, król, wojownik, kłamca, niszczyciel, itd. Umysł sie rozwija poprzez odnajdywanie przeróżnych energii ról i łączenie ich w harmonii. Np człowiek uczy się przez życie być synem, mężem, przyjacielem, wojownikiem obrońcą, kochankiem, lekarzem itd. Czyli asymiluje archetypy. Wygląd, forma jest symbolem, pokazuje cechy roli, np symbolem króla jest korona. To atrybut jego pozycji i władzy.

Postacie żeńskie – to potencjały, atrybuty, symbole żeńskiego umysłu zbiorowego (Bogini, Materii, żeńskości – wszystkich kobiet). Np Kali reprezentuje siłę niszczycielską Bogini, która karze Boga za jego niedojrzałość. Jej odpowiednikiem jest Lilith. Starsza kobieta ze snu będzie reprezentować Boginię w wersji Matki – Wyższej Jaźni. Dziewczynka ze snu czy bajek i mitów będzie symbolem Bogini jako Córki – Niższej Jaźni.

Postacie męskie – to potencjały i atrybuty, symbole męskiego umysłu zbiorowego (Boga, Ducha, męskości – wszystkich mężczyzn). Np Szatan reprezentuje seksualną niedojrzałość męską, a Jezus – ojcowską dobroć i mądrość. Kochanek ze snu będzie reprezentować naszego Ducha w wersji męża, oblubieńca, a chłopiec – Syna (Niższa Jaźń). Starszy mężczyzna w snach, mitach, opowieściach itd to będzie zawsze Bóg w wersji Ojca – Wyższej Jaźni.

Cecha – najbardziej prymitywna cząstka świadomości, wchodzi w skład archetypu. Np archetyp wojownika ma cechy : odwagę, waleczność, skuteczność, siłę

Cień, inaczej demon albo iluzja – uwięziona cząstka wiedzy o sobie w podświadomości, którą umysł odbiera zawsze w negatywie, zniekształceniu, fałszu, bo reprezentuje niewiedzę ego i jego niezgodę na wystąpienie tej roli w pewnych warunkach. Np cieniem mężczyzny może być homoseksualizm – to niezgoda mężczyzny na to, że w pewnych warunkach postąpiłby jak homoseksualista. Widzi tą cechę męskości w negatywie.

Dusza – Świadomość człowieka, który prześwietlił swoją podświadomość i uwolnił z niej wiedzę o sobie i świecie. Ego poszerza się wtedy do poziomu świadomości Duszy. Dusza jest harmonijnym, przejawionym na świecie boskim atrybutem szerszego umysłu – Ducha i Materii. Ich dzieckiem. Dusza jest złożona z męskiego i żeńskiego pierwiastka. Kobiety utożsamiają się z żeńską (Ciałem, umysłem Bogini), integrując swój męski pierwiastek, a mężczyźni z męską (Duchem, umysłem Boga), integrując swoją żeńską energię.

Duch –  męska emanacja kosmiczna, Świadomość Boga, w najwyższej formie nie ma wyglądu

Bogini – żeńska emanacja kosmiczna, umysł żeński, Ciało, Materia, w najniższej formie nie ma świadomości

Boska Tantra – Duch uświadamia Ciało, Ciało ucieleśnia Ducha. Na to podobieństwo jest zbudowany akt seksualny – męskość zapładnia żeńskość materiałem genetycznym (informacją) a żeńskość ucieleśnia – nadaje formę rosnącemu dziecku.

Forma – wyrażenie się i urzeczywistnienie świadomości

Ciało – wyrażenie się Ducha, jego świątynia, forma, łono, ucieleśnienie jego świadomości. Np ręce oznaczają, że umysł ma tendencje do aktywności, kreacji, działania. Nogi ucieleśniają tą część umysłu, która pragnie penetrować swoją przestrzeń, przemierzać świat i życie.

Ciemność – symbol łona Bogini czyli Ciała, podświadomości, niewiedzy

Światło – symbol świadomości, która rozświetla ciemność wiedzą

Seks – uniwersalne zapładnianie zasady żenskiej przez męską. Seks biologiczny (mężczyzna wchodzi w kobietę), seks kulturowy (ludzie penetrują świat, zapładniają wiedzą czego efektem jest rozwój nauki i sztuki), tantra (adept zaczyna wchodzić w swoją podświadomość, uwalniać Ducha, który zaczyna wchodzić w oczyszczone Ciało – pustkę). Efektem zapłodnienia jest zawsze postęp – biologiczny – rozmnażanie, kulturowy – nowe idee, duchowy – świadomość mesjańska.

Stworzenie świata – zapłodnienie Bogini –  Pra materii przez Logosa (Świadomość Boga). Efektem jest dziecko, złożone z Materii (Ciała) i Ducha (Umysłu), który w niej się wyraża, wykształcając coraz bardziej złożone formy, które pozwolą mu się wyrazić biologicznie, psychicznie i duchowo  (wielowymiarowa ewolucja, odpowiednikiem w skali mikro jest dojrzewanie każdej pojedynczej istoty).

Rozwój duchowy – poszerzanie świadomości poprzez uwalnianie cząstek Ducha (wiedzy) z nieświadomości i scalanie swojego Ducha, który następnie wypełnia oczyszczą podświadomość sobą, powodując dojrzewanie podświadomości do roli Sofii, mądrości Bożej.

Ego – świadomość dziecięca, niedojrzała, ograniczona przez swoją niewiedzę. W swej istocie będąca we władzy jej ograniczeń, dlatego cierpiąca. Im bardziej ego poznaje swoją nieświadomość tym się poszerza jego rozumienie i wiedza. Wiedza powoduje większą skuteczność w życiu i radzenie sobie z cierpieniem.

Projekcja cienia – to czego ego o sobie nie wie, jest projektowane w negatywie na otoczenie zewnętrzne, co może mobilizować ego do poszerzenia wiedzy i rozwoju, gdy się skonfrontuje z własnymi projekcjami.

Zasada luster – świat zewnętrzny jest lustrem świata wewnętrznego, dlatego niektóre osoby będą symbolizować to, co w nas nierozpoznane, nawet jeśli obiektywnie same tych cech nie wyrażają. Przy zasadzie projekcji, to my nadajemy im treści, które wypieramy z siebie.

Zło – niewiedza człowieka na temat natury boskości rzeczy, wobec której dopuszcza się czynów niemoralnych. Uwięziony Duch w podświadomości próbując się uwolnić rozwala swoje więzienie i to ego mechanicznie projektuje na otoczenie zewnętrzne – na przykład kobiety i dzieci bo one reprezentują Ciało i podświadomość. Agresją uwięzionego potencjału w nieświadomości są według teorii ezoterycznych też choroby, np nowotwór, który rozwala ciało fizycznie, dosłownie.

Jaźń – Obraz i manifestacja boskości, poszerzonej tożsamości. Unia człowieka ze światem, zintegrowana pełnia i spójność wszystkich poziomów jestestwa.

Wyższa Jaźń – rodzice duchowi człowieka, Bóg Ojciec i Bogini Matka, poziom zbiorowej świadomości.

Średnia Jaźń – poziom samoświadomości i jego dopełnienia w Jaźni (anima albo animus, Oblubieniec albo Oblubienica, tzw Bliźniaczy płomień, druga połówka duszy, którą człowiek projektuje na innych ludzi szukając jej cech)

Niższa Jaźń – poziom niedojrzałego Ciała (podświadomości) i Ducha uwięzionego w nim (demonów, cieni). Poziom wewnętrznego syna i córki, które są projektowane na swoich potomków.

Rozwój Świadomości – gdy świadomość człowieka poszerza się w wyniku uwalniania cząstek świadomości z nieświadomości, towarzyszy temu rozbudowa swojej osobowości o cechy pozytywne i negatywne. Rozwój jest nieskończony, ponieważ w każdym istnieniu jest potencjał Absolutu, czyli nieskończoności.

Dobro – świadome używanie każdej cechy jaka istnieje, w imię miłości a nie sadyzmu.

Cień rodowy – dziedziczony z pokolenia na pokolenie Duch uwięziony w Ciele, Niższa Jaźń jest przekazywana kolejnemu pokoleniu aż ktoś nie uwolni wszystkich cieni i wzorców.

Po śmierci – To co uwięzione w nieświadomości zostaje na ziemi i przechodzi na innych ludzi, najczęściej potomków. Z kolei świadomość człowieka zostaje uwolniona z ciała fizycznego i wraca do rzeczywistości swoich rodziców duchowych – do Wyższej Jaźni, z całą wiedzą jaką nabył za życia.

Śmierć fizyczna – oczyszczenie formy, przestrzeni, ciała i przygotowanie do nowego początku. Dla Ciała, śmiercią fizyczną i transformacją jest Duch.

Śmierć duchowa – oczyszczanie świadomości i przygotowanie do nowego początku. Dla Ducha śmiercią duchową i transformacją jest pustka – Ciało.

Wolna wola – prawo człowieka do ucieleśnienia woli wyższej w zniekształceniu i błędach, żeby się uczyć i dojrzewać. Prawo do samodzielnej kreacji człowieka, łamiąc stare schematy zbiorowości. Dzięki wolnej woli i wyborze nowych rozwiązań, archetypy kulturowe się rozwijają.

Wola wyższa – powołanie człowieka, przeznaczenie duszy, która ma wyrazić atrybut umysłu zbiorowego – Boga (Ducha) od którego pochodzi.

Zniekształcenie – odbiór rzeczywistości przez pryzmat negatywnych przekonań ego (jego niewiedzy, lęków, liniowego myślenia).

Paradoks – perspektywa łącząca przeciwieństwa w harmonijną pełnię, np agresja łączy się z kreacją w harmonii, bo jedno nie może istnieć bez drugiego. Żeby coś kreować, musi być najpierw coś zniszczone (np malarz niszczy biel płótna, żeby nałożyć na niego obraz).

Ekstaza i przepływ – Duch wypełniający dany obszar Ciała i podświadomości w miłości i błogości. Akt zespolenia Boga i Bogini w Jaźni człowieka. Odpowiednik Kundalini. Zapładnianie Ciała Duchem – Świadomością wyższą.

Niedojrzały Duch – to syn, Duch dziedziczny, uwięziony w Niższej Jaźni pod postacią demonów, cieni itd, które człowiek projektuje od urodzenia na otoczenie. Stąd traumy i cierpienie, przemoc, które się wydarzają od dzieciństwa ze strony mężczyzn w stosunku do osoby, która nosi w sobie niedojrzałego Ducha. Niedojrzały Duch nie jest połączony z umysłem nadrzędnym, dlatego brakuje mu świadomości i wiedzy.

Niedojrzałe Ciało – to dziedziczna, rodowa Bogini córka – Ciało, która nosi w sobie uwięzionego Ducha, i nie umie być dla niego matką. Pastwi się nad nim i stąd demony żeńskie, wyrodne matki, przemoc matki wobec dzieci, toksyczne kobiety wobec mężczyzny. Niedojrzałe Ciało nie jest połączone z umysłem nadrzędnym, dlatego brakuje mu świadomości i wiedzy.

Sofia – oczyszczona ze zniekształceń żeńskość, którą odbiera umysł indywidualny i zbiorowy. Dojrzałe Ciało wypełnione Duchem w błogości. Jest dzięki temu mądrością Bożą, czyli ucieleśnia życie w sposób mądry a nie chaotyczny jak to było wcześniej, gdy była nieświadoma.

Wzorzec albo program – uwięziona cząstka nas samych, która jak robot powtarza w danej formie te same czynności. To może być np kompulsywna czynność jak nałóg, powtarzanie tych samych zachowań destrukcyjnych w określonych sytuacjach. Wzorców ani programów nie da sie usunąć z podświadomości, można jedynie je doskonalić, poszerzać.

Doskonalenie wzorca – uwalnianie cząstki wiedzy z negatywnej formy i jej łączność z umysłem powoduje, że dany program się poszerza, potencjał może wyrażać się przez świadomy umysł coraz doskonalej, będąc aspektem powołania. Sublimacja. Np nałóg papierosowy zmieniamy w kreatywność i natchnienie (dym – to symbol Ducha, tchnienia). Albo lęk przed ludźmi odkrywa drugi biegun – pracę z nimi. I tak dalej.

Dualizm – istnienie dwóch biegunów w jakiejkolwiek relacji, poziomie rozpatrywania rzeczywistości. Wszystko ma swój drugi biegun, łącznie z Absolutem, który wchodzi w relację z innym Absolutem. Plus i minus, zasada polaryzacji męskiej i żeńskiej emanacji. Podstawa relacji miłości we wszystkich jej odcieniach, którą człowiek uczy się od cierpienia i gwałtu po empatię, dobro, współpracę.

Zasada względności – jeśli cos jest iluzją na danym poziomie, to na innym jest prawdą. Nie ma ani jednej rzeczy, która by nie reprezentowała swojego przeciwieństwa, tyle, że na innym poziomie rozpatrywania, czy perspektywy.

Miłość –  pragnienie i ukierunkowane na relację z drugą stroną, dzięki czemu dojrzewamy. Relacja ze sobą, z drugim człowiekiem, ze światem i Bogiem. Nieskończoność relacji.

Druga połówka duszy – nasze boskie dopełnienie, obraz męskości albo żeńskości, którego szukamy w naszych różnych partnerów życiowych, choć sami mamy to do uwolnienia w sobie (poznanie swojego animusa w przypadku kobiet, animy w przypadku mężczyzn). Po śmierci wracamy do swojej drugiej połówki duszy według niektórych teorii ezoterycznych.

Chrystus, świadomość chrystusowa – duch zbiorowy zintegrowany o swoją ciemną stronę, połączenie rozumu, serca i mocy w ludziach, dzięki czemu ma wpływ na świat. Dlatego może być Mesjaszem i Zbawcą, działając przez zbiorowość ludzką i inspirując ją do postępu miłości i współczucia.

Lilith – odrzucona część żeńskości związana z seksualnością i mocą kobiety, która buntuje się przeciwko męskiej władzy i dominacji. Lilith jest związana z uniwersalnym symbolem ciemności (łona Bogini) jako niszczycielskiej pustki, która pożera Ducha, zamiast go przyjąć w błogości. Symbolizuje niedojrzałą żeńskość, niedojrzałe Ciało, dla której męskość (Duch) jawi się negatywnie, stąd próba jego uśmiercenia. Uniwersalny symbol męskiej kobiety, typ femme fatale, niszczycielki. W pozytywie Lilith jest mocą kobiet, które nie boją się używać swojego ognia dla przeciwstawiania się formom opresji, to kobiety asertywne, które stają się niezależne, same decydują o sobie i przestają służyć mężczyznom. Mężczyźni zaś, integrując energię Lilith przestają lękać się silnej kobiecości, tylko widzą w niej partnerkę.

Szatan – odrzucona część natury męskiego ducha, związana najczęściej z niedojrzałą seksualnością ludzi, nieopanowanym niszczeniem i śmiercią. Uwięziona wiedza na temat tych atrybutów ludzkości, będzie jawić się człowiekowi demonicznie. Symbol dzikiego popędu seksualnego i agresji, który jest niezintegrowany w zbiorowości. Szatan symbolizuje niedojrzałość męską, która pragnie niszczyć cielesność, w jakimkolwiek wymiarze istnienia – od kobiet i dzieci po zwierzęta, ziemię. W pozytywie Szatan staje się w Jaźni zintegrowaną agresją i seksualnością, symbolem mocy życiowej.

Zasada jak na górze tak i na dole – każda rzecz zawiera się w rzeczy większej. Nasze ciało zawiera się w ciele szerszym – materii, a nasza świadomość zawiera się w swiadomości szerzej, zbiorowej (ducha).

Fraktal – każda rzecz jest zbudowana na podobieństwo rzeczy szerszej w jakiej istnieje. Mikro i makro komos. Ciało jest mapą materii, a ego jest mapą swiadomości ducha. Dlatego nie istnieje ani jedna zbędna rzecz na świecie, kwestia tylko rozpoznania jej boskiego potencjału.

Cierpienie – odczucie ludzkiego ducha, który próbuje się uwolnić z nieświadomości. Stan niewiedzy. Cierpienie jest katalizatorem poszukiwania prawdy, a prawda odpowiednią wiedzą, która uwalnia z cierpienia, lub pomaga sobie z nim radzić.

Prawda – uwolniona wiedza na temat siebie i rzeczywistości, dzięki której jest możliwy postęp i radzenie sobie z cierpieniem w sposób coraz bardziej świadomy.

Pustka – jest to nieświadomość kosmiczna, wymiar fizyczności, symbol Bogini – materialnego świata. Dwa rodzaje pustki – cierpienie , gdy jest w niej uwięziona wiedza o sobie, brak miłości, stan duchowej śmierci. Stan przepływu  i pełni, gdy uwolniony duch wypełnia pustkę wiedzą i świadomością.

Pełnia – pustka wypełniona świadomością, W tantrze to Bóg wypełniający sobą Boginię. Duch połączony z Ciałem. Połączenie przeciwieństw w Jaźni do poziomu harmonii. Wiedza nt natury swojej boskości, przebudzenie w miłości.

Ewolucja – dążenie do różnicowania się natury w obrębie zbiorowego umysłu. Różnicowanie i specjalizacje świadczą o coraz większej wiedzy zbiorowego umysłu, który z monolitu (niewiedzy) staje się mozaiką (wiedzą o swoich poszczególnych aspektach, łączących się harmonijnie w coraz większy system).

Ewolucja biologiczna – wyrażania sie Ducha w Materii i kształtowanie takich form, które pozwolą mu sie wyrazić coraz bardziej świadomie.

Ewolucja duchowa – wyrażanie się Ducha w ludziach, inspiracje kulturowe, ezoteryczne, naukowe i językowe, pozwalające się Duchowi porozumiewać coraz bardziej świadomie i systematyzować wiedzę o sobie i Materii – swojej formie i przestrzeni przejawu.

Androgynia – Efekt zjednoczonego pierwiastka męskiego i żeńskiego. Wyłonienie nowego potencjału – nowej świadomości, która będzie dojrzewać do wyrażenia swojej wyjątkowości. Analogią jest powstanie dziecka z połączenia rodziców, które na początku jest nieokreślone, ale ma genotyp ich obojga, a potem dojrzewa, dzięki czemu jest zdolne do relacji ze światem i przejawić swą indywidualność.

Rozwój duchowy – odkrywanie aspektów swojej natury i natury swojego dopełnienia w Jaźni w ujęciu szerszym niż rozwój osobisty, ponieważ dotyka energii zbiorowych i mistycyzmu. Integruje się aspekty istnienia przez zrozumienie ich paradoksów, poszerzanie swojej wiedzy nie tylko o sobie, ale i wymiarach rzeczywistości, wychodzenie z negatywnych zniekształceń do poziomu miłości i współczucia. Rozpoznanie obu biegunów dualizmu każdego poziomu jestestwa i nauka złotego środka. To często kontakt z podświadomością zbiorową, energiami zbiorowymi i praca z synchronicznościami.

Integracja Ciała – wydobywanie z nieświadomości potencjałów i wiedzy o sobie, przez konfrontację z własnymi projekcjami i rozpoznanie swych „demonów”, w których dane potencjały się wyrażają w zniekształceniu, następnie właściwe ukierunkowanie tych potencjałów by rozwiązać wewnętrzny konflikt i wzbogacić swoje wyrażanie się w świecie.

Cień zbiorowy – niewiedza i zniekształcenie na poziomie zbiorowości. Duch uwięziony w danej społeczności, co rodzi negatywnym działaniem i krzewieniem destrukcyjnych, niesprawiedliwych stereotypów i wzorców zachowań. Na przykład ISIS było przykładem działania cienia zbiorowego,  negowanej z pokolenia na pokolenie wartości kobiet, blokowania cielesności i seksualności co później wybucha z ogromną siłą, w formie przemocy. Obrazuje niedojrzałego Ducha tej kultury, nierozwiązany konflikt miedzy pierwiastkiem męskim, a żeńskim, nad którym chce narcystycznie dominować, nieumiejętności panowania nad swoim popędem i braku świadomości co do natury żeńskości, którą degraduje i na punkcie której posiada obsesję zniewolenia.

Umysł zbiorowy albo zbiorowa świadomość (Duch) – umysł grupujący w sobie więcej umysłów. Ludzie zawierają się w umyśle zbiorowym, którego są pojedynczymi/indywidualnymi aspektami. Umysł zbiorowy jest duchem społeczności, ma swoją tożsamość zbiorową. Dlatego społeczności ludzkie mają swoje cechy i zwyczaje, mentalność wyróżniającą na tle innych społeczności. Duch danej społecznosci wchodzi w skład szerszego umysłu, a ten jeszcze szerszego. Stąd mamy tendencje do jednoczenia (internet), globalizm itd. To wyraz dążenia Umysłu naszej Ziemi do jednoczenia swoich różnych poszczególnych tożsamości zbiorowych w harmonijny system.