Wielu z nas zadaje sobie pytanie: dlaczego wybieramy na partnerów osoby niezdolne do miłości i narażamy się na cierpienie, tkwiąc w niereformowalnych związkach? Gdy rozmawiamy o ojcu bądź matce, nierzadko pojawia się wyidealizowana figura, niemająca wiele wspólnego z rzeczywistością. Niektórzy są tak zaprogramowani, by uparcie wierzyć w miłość, której po prostu nie ma. Zakochani w swoich wyobrażeniach powtarzają piękny, acz nieprawdziwy sen o uczuciu. Można wyciągnąć wniosek, że część z nas po prostu nie wie, czym jest miłość, ani nie wie, po czym ją poznać. Kosztujemy owoce zepsute, po których chorujemy, ale wciąż po nie sięgamy. Dlaczego?

Złamane dziecko to złamany dorosły. Nie potrzebujemy patologii typu alkoholizmu i przemocy fizycznej w dzieciństwie, aby dziecko wyrosło na osobę głodną uczuć, bez kręgosłupa moralnego, naiwną, wchodzącą w sidła narcyzów zarówno płci żeńskiej, jak i męskiej.

Wystarczy, że jeden z rodziców był umiejętnym, nałogowym czarusiem, lawirującym między prawdą o sobie a iluzjami, które kreował. Raz niedostępny uczuciowo, uciekający od odpowiedzialności, skupiony na sobie egoista, a innym razem zarzekający się, że kocha ponad wszystko i że rodzina jest dla niego najważniejsza. Niektórzy z Was rozpoznają w tym opisie matkę, inni ojca.

Rozmaite kłamstwa i kłamstewka, w jakich dzieci wyrastają, mieszają im w głowach. Jako osoby dorosłe mogą być niepewne swojej wartości, co oznacza, że łatwo nimi manipulować i urabiać. Wierzą w górnolotne słowa o miłości, a faktów, które im zaprzeczają, nie przyjmują do wiadomości.

SŁOWA WAŻNIEJSZE OD CZYNÓW

Przeanalizujmy przykład dziewczynki idealizującej swojego ojca. Nikt jej nie nauczył, że drugiego człowieka poznaje się po czynach, więc ona tych czynów nie dostrzega. Dla niej najważniejsze są słowa, ponieważ to nimi rodzic malował jej obraz miłości.

W niektórych środowiskach rodzinnych nie ma fizycznego dręczenia ani jawnego terroru. Jest jednak hipokryzja i przemoc w białych rękawiczkach, która każdego dnia łamie psychikę i wprowadza w pojęcie miłości wiele brudu i fałszu.

Załóżmy, że tata opowiada córce, jak bardzo ją kocha, ale gdy dziewczynka skarży się, że jest wyzywana w szkole, on nie reaguje, tylko bagatelizuje i szybko zmienia temat. Nie reaguje również, gdy jest obrażana na rodzinnej imprezie przez kuzynów. Udaje, że nic się nie stało. Zaczyna nawet żartować sobie z dokuczającymi chłopcami, jakby podświadomie solidaryzował się z nimi.

To niby miłość, ale tak naprawdę cyniczna obojętność. U dziewczynki pojawiają się sprzeczne odczucia – kocha tatusia, usprawiedliwia go, bo potrafi być dla niej miły, ale z drugiej strony pojawia się w niej nieznośne uczucie niepewności i rozczarowania. Nie rozumie tego braku lojalności z jego strony, gdy potrzebuje pomocy i wsparcia.

W dziewczynce koduje się wzorzec męskiej miłości, która opiera się na słowach, ale w chwilach próby zmienia się w zaskakującą znieczulicę. Deklaracja miłości nie idzie w parze z ochroną wartości i dbaniem o drugiego człowieka. Czym więc jest taka miłość, jeśli nie kłamstwem?

MIŁOŚĆ TO ZDRADA

Zdarzają się też hardcore’owe historie, w których ojciec mówi córce, że ją kocha, rozpieszcza jak księżniczkę, ale gdy spotka ją coś złego, staje po stronie jej oprawcy i go broni. To jest dopiero pranie mózgu, akt zdrady, zaszczepiany dziewczynkom jako relacyjna norma. Niszcząca ich wartość, czyniąca z nich w pewnym sensie ofiary syndromu sztokholmskiego.

Tata mówi o miłości, ale gdy córka jest chora i leży w łóżku, nawet się do niej nie zbliży i nie zainteresuje się, jak się czuje. Opowiada córce, że jest jego największym skarbem, ale następnego dnia „zapomina” o obietnicy, jaką jej złożył – na przykład o wspólnym pójściu do kina. Dziewczynka czeka i się nie doczekuje. Prosi, przypomina się, a on znów obiecuje, ale nigdy tego nie spełnia. Bo narcystyczny tata umie czarować pod wpływem chwili, ale nie zamierza dotrzymywać swoich słów. Nie dziwota – sam jest niedopieszczonym chłopcem w środku, bez poczucia sprawczości i zasad moralnych. Nie miał dojrzałego przykładu męskości ani obrazu rodziny, która kojarzy się z bezpieczeństwem i respektowaniem dobra jej członków.

POKOLENIOWE ZANIEDBYWANIA

Zapewne został nieraz oszukany i skrzywiony przez niedostępnego, gardzącego słabościami ojca albo wyżywającą się na dzieciach, kastrującą matkę. Ten mały chłopiec, ofiara pełnej złości i nienawiści projekcji rodziców, podobnie jak wielu innych małych chłopców i dziewczynek, nauczył się filozofii dominacji. Według niej relacja polega na podporządkowaniu i manipulowaniu otoczeniem. Władza nad słabszymi od siebie jest atrybutem, synonimem poczucia bezpieczeństwa. Bliskość kojarzy się głównie z zagrożeniem, które niesie za sobą zranienie i odrzucenie, więc do niego nie wolno dopuścić. Z kolei władza i dominacja są tożsame z więzią zależności i trwałości. Żeby kogoś zdominować, najprościej jest okłamywać go, zwodzić, grać na zwłokę. Uczynić go zależnym od wykreowanej wizji uczucia, które NIGDY nie stanie się urzeczywistnioną miłością. Dlaczego? Bo jest tylko opakowaniem, a nie esencją.

Dziewczynka, gdy jest już dorosła, niesie w sobie obraz mężczyzny, który jest dla jej podświadomości atrakcyjny. Wielu zapyta: dlaczego tak dobra dziewczyna wybiera tak źle?

DLACZEGO DOBRZY LUDZIE WYBIERAJĄ ŹLE?

Podświadomość nie zna pojęcia dobra ani zła. Tego uczy się odróżniać świadoma, refleksyjna część człowieka. Podświadomość kieruje się automatyzmem – to, czego została nauczona, jest dla niej „dobre” i to odtwarza cały czas. Jeśli nauczyła się, że miłosna więź to huśtawka przyciągania i odpychania, w efekcie narastające niespełnienie pomimo narastających wysiłków, będzie w takich relacjach tkwić, dopóki świadomy umysł nie rozpozna programu cierpiętnictwa i nie zacznie wybierać inaczej.

Zatem dla kobiety, która wychowała się w towarzystwie emocjonalnych oszustów, atrakcyjnym (z poziomu nieświadomości) będzie czaruś mącący w głowie i przysparzający cierpienia.

Nawet jeśli na poziomie rozumu kobieta nie chce powtarzać piekiełka z dzieciństwa, to i tak je wybierze z poziomu zakochania i motylków (przypominających idealizację i uwielbienie rodzica z wczesnego dzieciństwa).

Podobnie jest w przypadku mężczyzn wybierających kobiety na wzór narcystycznej i dramatycznej matki, którą muszą nieustannie zadowalać i ratować z opresji.

Dlatego duchowy rozwój człowieka opiera się na głównym fundamencie, jakim jest umiejętność odróżniania, co jest zdrowe i dobre, a co szkodliwe. Co jest kłamstwem, a co prawdą. W ten sposób łamiemy automatyzmy z dzieciństwa, do jakich mamy skłonność.

Kobieta przez długi czas nie zauważa, że słowa, którymi jest karmiona w relacji nie mają nic wspólnego z prawdą, tylko zatrzymują ją we śnie, usypiając jej czujność. Wchodzi w ofiarną rolę na podobieństwo matki, która nie wyciągała konsekwencji od męża, tylko godziła się na jego lawirowanie i manipulowanie sprzecznymi komunikatami. Dla świętego spokoju starała się za dwoje, by choć trochę zneutralizować brak zaangażowania męża. Ale to jest najgorszy przykład kobiecości, jaki mogła dać córce. Nauczyła ją przyzwolenia na zaniedbywanie siebie i usługiwanie ludziom, którzy nie mają nic do zaoferowania, jeśli chodzi o wartości.

Dziewczynka, gdy jest już kobietą, nie zna innego modelu relacji niż bycie urabianą przez lata i na koniec wydojoną z sił witalnych. Jest sfrustrowana, gdy dochodzi do niej, ile czasu straciła, biorąc kłamstwa za prawdę i czekając na ich spełnienie.

MODELE TOKSYCZNYCH ZACHOWAŃ OJCA I MATKI

Wiadomo już, dlaczego niektórzy z nas nie potrafią wyciągać konsekwencji, gdy po raz setny okazuje się, że partner albo partnerka nie dotrzymał(a) słowa i nie wziął (wzięła) odpowiedzialności za zasady w związku, które były ustalane. Pierwszymi, którzy złamali naszą psychikę, byli dysfunkcyjni rodzice. Ojciec, który notorycznie unikał odpowiedzialności w relacjach z potomstwem, i matka, która się na to wszystko zgadzała, lub na odwrót.

Płeć nie ma znaczenia, liczą się wzorce zachowań. Ludzie, którzy byli razem, ale drastycznie siebie zaniedbywali i oszukiwali na każdym kroku – taki posiadamy program relacyjny.

Model toksycznej współzależności, zamiast pełnego szacunku partnerstwa, to rzeczywistość większości naszych rodziców. Jesteśmy pierwszym pokoleniem, które zdaje sobie z tego sprawę.

OJCIEC UCIEKAJĄCY OD RODZINY

Dysfunkcja wyrządza też krzywdę chłopcom dorastającym w takich rodzinach. Uczą się od ojca, że kobietę nie należy traktować poważnie – wystarczy parę czarujących wizji, by ją urobić, rozkochać, wykorzystać jej potrzebę uczuciowej przynależności. Naobiecywać i grać na zwłokę – to się nazywa manipulacja. Uczą się egoizmu od ojca, który prowadzi w pewnym sensie podwójne życie. Urządza sobie rzeczywistość tak, by być jak najmniej zaangażowanym w życie rodziny, a jak najwięcej lokować swoje zasoby na zewnątrz. Taki mężczyzna woli dłużej zostać w pracy czy spotkać się z kolegami, niż iść z córką do kina. Ale będzie jej to obiecywać w nieskończoność, traktując ją jak osobę niespełna rozumu, kłamiąc w żywe oczy każdego dnia.

A potem dziewczynki wyrastają na wygłodniałe uczuciowo kobiety, które dla paru pięknych obietnic są gotowe oddać siebie na tacy i pozwolić zjadać swoje serce po kawałeczku.

Najgorsze jest to, że ich podświadomość i cielesność działają w opozycji do umysłu. Takie kobiety są podatne na czar narcystycznych mężczyzn, bo tylko przy nich uruchamia się biochemia mózgu zwana zakochaniem. Przy nich rozkwitają i czują, że mogą przenosić świat na rękach. Nie zdają sobie sprawy, że to pozorny rozkwit, zwiastujący wyzysk i psychiczne załamanie, które nastąpią zaraz potem. Nie wiedzą, że to powtarzany program niespójnego, egoistycznego ale pełnego wdzięku ojca. Gra pt. „zasługiwanie na miłość” i skoki dopaminowe.

Tego ojca kochają i bronią cały czas, bo kim by były bez tej wizji miłości? Broniąc tej wizji, będą wybierać ten typ mężczyzn, odtwarzając ciągle tę samą historię.

A mężczyzn czynu, duchowo silnych, którzy nie oszukują słowami, ale kreują prawdę w dłuższym okresie czasu, nie chcą dostrzec. Ten typ „nie działa” na nich. Ich kompas energetyczny i figura archetypowa Animus manifestują się w zniekształceniu.

Kultura tylko utwierdza ich w tym błędzie, ponieważ wiele powieści i filmów skierowanych do kobiet i dziewczynek opiera się na nieuzasadnionym i niemającym nic wspólnego z rzeczywistością romantyzmie. Historie o odmienionych przez naszą miłość bad boyach i bad girls powinny być zakazane, ponieważ zaprzeczają faktom o manipulantach i narcystycznym rysie osobowości.

Warto w końcu obudzić się z zafałszowanych wizji miłości, niezależnie od płci. Im bardziej komuś wierzymy na „słowo”, tym większą władzę nad sobą mu oddajemy. Czas najwyższy przedefiniować, czym jest miłość i relacja z drugim człowiekiem. Nie dawać się nabierać na kreowany wizerunek, rozmaite „bajery” i „miłe słówka”, tylko patrzeć, co człowiek wybiera i co robi. Uczyć tego nasze córki, by nie powtarzały błędów kobiet z poprzednich pokoleń, które dawały się nabrać na gesty i obietnice budzące ich serca, ale usypiające zdrowy rozsądek.

ODCZAROWAĆ RODZICA I POJĘCIE MIŁOŚCI

W tym celu należy odczarowywać figury rodziców, a tym samym pierwotne modele relacyjne, do jakich posiadamy skłonność. Kim staje się kobieta, która w końcu przed sobą przyznaje, że NIE BYŁA WCALE KOCHANA PRZEZ TATUSIA, TYLKO CAŁE DZIECIŃSTWO OSZUKIWANA?

Taka kobieta staje się w końcu wolna, przebudzona, odporna na wpływy czarodziejów. Samodzielnie myśląca i wybierająca dla siebie dobrze. Podobnie jest u mężczyzn, którzy również postanowili odczarować figury ojca i matki. Dokładnie przyjrzeli się zniekształceniom relacyjnym, jakimi się kierowali, będąc toksycznymi albo pasywnymi. I również stwierdzają na koniec tego procesu, że nie potrzebują już relacji, w których istnieje oszukiwanie, uzależnienie, dominacja i obustronne wykorzystywanie.

Czy to oznacza, że romantyczna miłość nie istnieje? Istnieje, ale być może objawia się inaczej, niż zostało nam to pokazane w dzieciństwie i w kulturze. Szalone i dramatyczne perypetie uwodzicieli i kochanków, które kończą się miłosnym happy-endem, albo ryzykowne oddanie się w objęcia czarnemu charakterowi i wiara, że się zmieni, gdy pokażemy mu dobro, nie są romantyczne, tylko naiwne. To wpadanie w sidła narcyzów, a nie miłość.

JAK OKREŚLIĆ MIŁOŚĆ?

Miłość to może być czuły wzrok mężczyzny albo kobiety, gdy podaje nam herbatę po wielu latach wspólnej podróży przez życie. Wierność i szczerość w obliczu trudów codzienności. To obraz dwóch staruszków podpierających się nawzajem, spacerujących w blasku słońca. Którzy nie muszą nic mówić, ale ich obecność i lojalność jest świadectwem miłości i spełnienia zasad, które sobie kiedyś obiecali. O miłości możemy mówić, gdy łączy nas z mężczyzną albo kobietą coś więcej niż tylko bajera, czarowanie, uniesienia i drogie prezenty. Do czego nam one? Przecież to nie one świadczą o wartości człowieka. Mimo to, wciąż tego szukamy jako wyznacznika relacji, narażając się na błędny wybór.

Romantyczność kojarzy nam się z gestami i rytuałami „urabiającymi” drugiego człowieka. A przecież jedno z drugim nie ma wiele wspólnego. Miłość to wspólne, duchowe wartości i stworzenie razem bezpiecznej przystani, w której widzimy siebie i słyszymy. Romantyczna miłość nie ma nas odrywać od ziemi w stronę iluzji. Ona ma nas uduchawiać i motywować, czyli pokazywać nam, że drugi człowiek jest naszym prawdziwym przyjacielem, wiernym towarzyszem, któremu możemy ufać na dobre i na złe. Zarówno gdy świętujemy sukcesy, jak i zmagamy się z trudnościami. Przy takim człowieku możemy pracować i odpoczywać, wzrastać oraz konfrontować się z demonami w sposób bezpieczny.

Miłość – ta autentyczna, a nie odgrywana – jest rzadkim skarbem, który nie przytrafia się każdemu. Ale warto ją docenić, gdy się pojawi. W tym celu spotkamy wiele atrap, które ją udają, ale w środku są jedynie zwinną ułudą, zwodzeniem i rozkochaniem, by móc później żerować na czyimś oddaniu i wierze. Dotyczy to obu płci. Manipulanci potrafią bardzo umiejętnie rozbudzać nasz żar i tęsknotę za uczuciem. Ani się obejrzymy, a już sprzedajemy wszystko w zamian za tę aktorską grę.

Zgadzasz się z tym? Przeżyłeś/aś taką historię?

❤

Jestem psycholożką, trenerką rozwoju osobistego i duchowości.

Pomogę Ci w następujących tematach:

• Integracja Cienia, praca z programami umysłu, podświadomość i jej energie, przebudzenie
• Osiąganie celów  życiowych w zgodzie z duszą,  uzdrawianie relacji ze sobą i z otoczeniem
• Wychodzenie z kryzysów, odnalezienie na nowo sensu – uwolnienie światła w ciemności

👉 Chcesz umówić się na sesję online?

Napisz do mnie:

psycholog@farida.pl 🙂