Przełomem w rozwoju osobistym jest zrozumienie, że w zasadzie nie trzeba zmieniać w sobie niczego, by „zasłużyć” na dobro. Nie trzeba naprawiać siebie bez końca ani wciąż orać zamierzchłej przeszłości, by na jej korzeniach pielęgnować wzrost swojego drzewa życia. Sam obdarzasz siebie dobrem, gdy zaczynasz lepiej siebie traktować. Łączy się to z wyciągnięciem właściwych wniosków z przeszłości i zamknięciem jej, aby powrócić do życia teraźniejszego.
Recepta jest prosta i arcytrudna zarazem, bo wymaga zmiany perspektywy – z tego, co zewnętrzne, ku temu, co wewnętrzne. Wymaga ustawienia się w pozycji Dorosłego i dania sobie prawa do ekspresji oraz czerpania z życia. Żeby jednak stało się to możliwe, trzeba przejrzeć na oczy i zobaczyć szanse, jakie oferuje przestrzeń.
A nawet… samemu sobie te szanse stworzyć.
Najciężej jest osobom po traumach relacyjnych, które były na wiele sposobów poniżane i zaniedbywane. Z takimi urazami trudno uznać swoją wartość i zacząć siebie lepiej traktować. Nie zawsze udaje się samodzielnie wykształcić zasób, który nie zaistniał w relacjach rodzinnych.
Na szczęście w świecie archetypów można go doświadczyć poprzez kontakt z figurami opiekuńczymi. Można obudzić zasób w relacjach bliskości poza rodziną, podczas terapii, albo właśnie w praktyce duchowej, gdy poznajemy i integrujemy swoje jestestwo.
Wiem, jak trudno wychylić się z bezpiecznej jaskini, w której zamknęliśmy się z lęku przed kolejnymi porażkami. Sama tkwiłam w procesach naprawy wiele lat. Gdzieś podświadomie liczyłam, że praktyką rozwojową zasłużę wreszcie na miłość. Syndrom wzorowej uczennicy, z ogromną ziejącą raną. Aż zrozumiałam, że na nic nie muszę zasługiwać.
Nikt nie daje szczęścia ani mocy, nawet Jaźń. Bo doświadczenie czystej łączności z Jaźnią trwa chwilę, potem wracamy do „ja” i towarzyszącego mu Cienia. Pojmujemy, że sami powinniśmy wypracować stan akceptacji, który został nam otwarty jako wzorzec miłości płynącej ze Źródła.
Najtrudniej siebie zaakceptować w momentach, gdy cofamy się do pamięci traumy. Gdy nachodzą trudne myśli, obawy, poczucie bycia nikim. A to się zdarza nawet wtedy, gdy przebudzisz się z dziecięcych snów. Jakaś niespodziewana sytuacja odpali przeszłe wspomnienia albo po prostu przyjdzie gorszy czas odreagowywania tego, co kiedyś było.
Niestety, dopóki żyjemy, istnieje ryzyko nieświadomego wdepnięcia w toksyczność, bo świat nadal jest pełen zagrożeń i ludzi zatrzymanych w trybie przetrwania i rozmaitych wojenek. Grunt, żeby szybciej zauważyć truciznę i wyjść z niej. Nabyte wcześniej nauki „nie idą w las”, tylko owocują.
Gdy przechodzimy kryzys dojrzalej w porównaniu do dawnego „ja”, to z chwilowego regresu czynimy progres. Dojrzałość nie zawsze oznacza większą odporność psychiczną, lecz bycie obecnym w trudnych emocjach, sięgnięcie po pomoc w ciężkich chwilach. Staramy się być dla siebie wiernym przyjacielem. Oczywiście nie osiągniemy ideału, ale samo staranie rozwija i hartuje charakter.
Daleka jestem od górnolotnych obietnic, że duchowość obdarza błogością na zawsze albo że świat wokół zmieni się tylko dlatego, że ty się zmienisz. Nie. Duchowość jest ostra jak brzytwa – odcina iluzje, którymi karmiliśmy się przez lata. Jest światłem świadomości, które bezlitośnie rozświetli wygodny mrok i pokaże wszystkie zaniedbane zakątki, jakie woleliśmy ominąć, zakryć używkami, uciec od nich w pracę, romantyczne ideały, kolejne wyobrażenia itd. Byle tylko nie wziąć odpowiedzialności za realne braki.
Jeśli żyliśmy wiele lat w fałszywej tożsamości, to rozwój duchowy pozbawi gruntu i rozwali strefę komfortu, żebyśmy zrozumieli, iż stworzony porządek wcale nas nie karmił, tylko zatruwał.
Taki proces zmusza nas do tego, żebyśmy wreszcie wyruszyli w podróż i poszukali miejsca odpowiedniego dla siebie. Tym jest inicjacja w dorosłość – odwagą podejmowania decyzji, obudzeniem sprawczości, akceptacją kosztów działania.
Żeby obudzić sprawczość, trzeba uznać swoje zdolności. Poznać siebie dokładnie, zarówno w cieniach, jak i blaskach „ja”. O tym opowiada wiele mitów i baśni. O wędrówce bohatera przez cienie do skarbu, którym jest miłość.
Rozwijając zdolności i odnajdując unikatową ścieżkę, poczujemy duszę jako stan łączności z czymś większym niż jednostkowe ego – z polem wspólnego doświadczenia, sensu i życia. To poziom samorealizacji, o którym pisał Maslow – a w późniejszym ujęciu także próg transcendencji, ale tej bardziej uziemionej.
Nie chodzi o inflację ego, jaką przeżywamy, gdy przez chwilę czujemy własną boskość, a ziemię uznajemy za „gorszą” bądź „iluzoryczną”. Chodzi bardziej o uduchowianie materii, uświęcenie życia. O to, by tchnąć iskrę w skostniałe systemy.
Widzimy świat jako mozaikę, gdzie każdy może odkrywać swój sens i miejsce rozwoju. Wychodzimy z podziałów na lepszych i gorszych ludzi. Traktujemy poważnie trudy egzystencji i pragniemy dołożyć swoją cegiełkę, by świat był mniej cierpiący i bezpieczniejszy.
Każdy tę inspirację z głębi zrealizuje inaczej – jeden człowiek zmieni pracę, drugi wyjedzie w podróż, trzeci namaluje obraz, czwarty odważy się otworzyć swój biznes, a piąty wpadnie na pomysł nowej aranżacji mieszkania, by wszystkim domownikom żyło się lepiej. Szósty postanowi stworzyć wspólnotę, której zawsze mu brakowało.
Deficytu nie usuniemy, ale możemy z niego tworzyć rzeczy nowe, jeśli odważymy się „wyjść z siebie” i odkrywać po drugiej stronie przepaści nowe brzegi.
Dlatego warto postawić na kreację, gdy w auto niszczeniu osiągnęliśmy mistrzostwo. Innymi słowy, dotarliśmy do ściany, albo tego słynnego dna. Nawet wtedy posiadamy wybór. Otóż możemy dalej ze sobą walczyć i utrzymywać stan rozbicia. Możemy też postanowić dostarczać sobie rzeczy zdrowe. Tak realizujesz miłość w praktyce, a nie tylko wypowiadając słowa przed lustrem. Miłość do siebie wiąże się z odpowiedzialnością, a odpowiedzialność prowadzi do wyboru tego, co pożyteczne.
Miłości własnej nie musimy czuć, tylko bardziej WYPRACOWYWAĆ codzienną samoopieką.
Gdy tę lekcję przejdziemy, ćwicząc dyscyplinę w dbaniu o swoją psyche i ciało, przestrzeń prędzej czy później odpowie. Obudzony potencjał w człowieku zaczyna rezonować z większym potencjałem przestrzeni. Dusza poprowadzi ku kolejnym krokom, otwierając nowe drzwi. Tych drzwi wcześniej mogliśmy nie zauważyć, zbyt zajęci dowalaniem sobie i porównywaniem do innych, by udowodnić swoją „beznadziejność”.
Gdy jesteśmy skupieni na bezpodstawnej autokrytyce, narzekając na wszystko, czego nam brakuje, sabotujemy to, co mamy do zaoferowania innym. W tym stanie wciąż blokujemy światło. Nic dziwnego, że możemy mieć wrażenie fatum, bo fiksujemy się na potwierdzeniach niskiego poczucia wartości. Ulegamy samospełniającej się przepowiedni.
W rozwoju osobistym nie chodzi o to, by drążyć bez końca szklankę do połowy pustą, ani o to, by wmawiać sobie, że szklanka jest do połowy pełna. Chodzi o to, by uznać i objąć te skrajności, a następnie z poziomu dynamicznie zmieniającej się całości decydować o życiu.
Stany i emocje są ulotne, a to oznacza, że człowiek jest zawsze kimś więcej niż to, co czuje i myśli o sobie.
Dla przykładu – możesz być ogarnięty poczuciem beznadziejności, a i tak zdecydować o tym, że będziesz tworzył, a nie uśmiercał siebie. Wtedy zapełniasz pustkę kreacją i zmieniasz formę przejawu. Odsłaniasz drugi biegun archetypu.
Możesz również być przepełniony stanem „flow”, a mimo to nie potrafić przekuć go w rzeczywiste twórcze działania, więc pełnia zaprowadzi Cię znowu do pustki.
Tak wygląda nasz umysłowy „matriks” i kręcenie się w kółko.
Dlatego warto pamiętać o tym, że jesteśmy zanurzeni we wszystkim, czego doświadczamy, a jednocześnie pozwalamy sobie na bycie kimś więcej niż to, co aktualnie przez nas przechodzi. Duchowość w praktyce to nauka elastyczności i zachowywania pozycji Obserwatora – zwłaszcza wtedy, gdy Jaźń wita się z nami poprzez Zmianę. Ale trzeba przejść tę zmianę do końca, by odkryć mądrość, która była uśpiona w nieświadomości.
Zgadzasz się?
Farida Sorana
Jestem psychologiem, terapeutką, a także mentorką rozwoju osobistego i duchowego.
Napisałam książkę o integracji Cienia i procesie stawania się Całością – Mandala Cienia, która sprzedała się już w ponad 5000 egzemplarzach i jest dostępna w wersji papierowej oraz ebook.
Pomagam przechodzić przez kryzysy i ciemne noce, odkrywać siebie i swoją Drogę. Od 15 lat towarzyszę ludziom w procesach przebudzenia i transformacji życia.
Moje teksty trafiły już do 2,5 miliona czytelników. Z mojej twórczości regularnie korzystają dziesiątki tysięcy osób, a blisko 3000 klientów przeszło ze mną proces przemiany.
Mój zweryfikowany profil psychologa znajduje się na Znanym Lekarzu.
🔹 Potrzebujesz wsparcia i chcesz się umówić na sesję online?
Napisz: psycholog@farida.pl
Lub wypełnij formularz: farida.pl/sesje-online 🙂
Odkryj więcej z Ciemnanoc.pl
Zapisz się, aby otrzymywać najnowsze wpisy na swój adres e-mail.
Kategorie: duch i ciało, duchowość i rozwój osobisty, Praktyka duchowa, przebudzenie


